Kaç ana? Kaç baba? Kaç bacı? Kaç kardeş? Kaç çocuk? Kaç sevgili? Kaç aile? Kaç yürek? Şehidim korkma içinde ateş koca bir dünya var yanında. Anam üzülme alni açık binlerce oğul var arkanda. Babam eğme başını sakın yüzlerce el var omzunda. Sakın yanlız hissetme şehit çocuğu beyazlar içinde bir baban var yukarıda. Ama sen, korkak, rahat uyuma geceleri, her kanayan yüreğin ağırlığı otursun içine. Çok değildir bu milletin yeniden dirilişine şahit olman, utan yüzün kaldiysa, yerin dibine gir.

Kıymetini bilmediğin hiç bir şey olmamalı bu hayatta, ve hiç bir şeyi hemencecik tüketmemeli insan. yavaş yavaş, tadını çıkartarak sonuna kadar yaşamalı. İnsanoğlu hep böyle miydi? Bencil, unutkan, kıymet bilmez ve böylesine tüketim çılgını, tek başına idare edemeyen, muhtaç ve depresif.. Yoksa tüm bu alışkanlıklara sonradan mi hapsolduk. Gece olunca bi yalnızlık çöküyor. Gün içinde kosusturmacada arkaya İttiğin tüm duygular gece gelip seni buluyor. Ve başlıyor seni boğmaya...