Kıymetini bilmediğin hiç bir şey olmamalı bu hayatta, ve hiç bir şeyi hemencecik tüketmemeli insan. yavaş yavaş, tadını çıkartarak sonuna kadar yaşamalı. İnsanoğlu hep böyle miydi? Bencil, unutkan, kıymet bilmez ve böylesine tüketim çılgını, tek başına idare edemeyen, muhtaç ve depresif.. Yoksa tüm bu alışkanlıklara sonradan mi hapsolduk. Gece olunca bi yalnızlık çöküyor. Gün içinde kosusturmacada arkaya İttiğin tüm duygular gece gelip seni buluyor. Ve başlıyor seni boğmaya...